Kraniostenoza |  | Przed operacją | Po operacji |
Kraniostenoza może być zdefiniowana jako przedwczesne zamknięcie jednej lub większej ilości przestrzeni kostnych pomiędzy różnymi kośćmi czaszki. Te linearne obszary gdzie kości jeszcze się nie zrosły nazywane są szwami czaszkowymi. Krzyżują się one w pewnych obszarach czaszki tworząc „miękkie miejsca” lub fontanelles. Linie szwów czaszkowych lub nieskostniałe strefy pomagają w rozwoju mózgu w pierwszych latach życia. Mózg wzrasta ok. 2-1/2 do 3 razy przez pierwsze dwa lata życia gdy te nieskostniałe obszary kości pozostają otwarte przez zmienny okres czasu zamykając się później w przewidywalny sposób. Przedwczesna synostozia czyli zamknięcie szwu zatrzyma rozwój czaszki w linii prostopadłej do tego szwu. Jednakże czaszka będzie się rozwijać równolegle do szwu. W rezultacie synostozia konkretnego szwu zmieni kształt czaszki w przewidywalny sposób z rozpoznawalnymi cechami charakterystycznymi. Gdy szwów jest więcej może pojawić się wzrost ciśnienia śródczaszkowego ponieważ czaszka nie może rozwinąć się dostatecznie by umożliwić normalny wzrost mózgu. W umiarkowanej kraniostenozie gdy mamy do czynienia z tylko jednym szwem wzrost ciśnienia śródczaszkowego odkryto u około 13-23% pacjentów. Leczenie chirurgiczne kraniostenozy zmieniło się dzięki rozwojowi i zastosowaniu technik czaszkowo-twarzowych, które mają na celu zmianę kształtu czaszki i górnej części twarzy noworodka. Jeśli chodzi o funkcyjność, celem leczenia jest uwolnienie zrośniętych szwów w celu uniknięcia problemów związanych zarówno ze wzrostem ciśnienia śródczaszkowego jak i stworzenia możliwości normalnego wzrostu. Jeśli zaś chodzi o kosmetykę, celem jest uzyskanie normalnego kształtu czaszki i twarzy co ma zminimalizować problemy psychologiczne. W przybliżeniu, na każde tysiąc urodzeń u jednego noworodka wystąpi przedwczesne zamknięcie szwu czaszkowego, które ma związek z deformacją czaszki. U noworodków z nieprawidłowym kształtem czaszki powinno się podejrzewać kraniostenozę. Jednakże nieprawidłowy kształt czaszki przy narodzeniu może być również związany z pozycją embrionalną głowy lub urazem w trakcie porodu. Tego typu deformacje z reguły ustępują samoistnie w przeciągu kilku miesięcy. Mając do czynienia z kraniostenozą objawy nie ustąpią z czasem a zazwyczaj pogarszają się w trakcie wzrostu. W trakcie badania dotykając zniekształconej części głowy można wyczuć krawędź w miejscu zrośniętego szwu. Gdy pojawi się podejrzenie kraniostenozy diagnoza może być potwierdzona rentgenem czaszki i TK. Rutynowo uzyskujemy TK z trójwymiarową rekonstrukcją aby potwierdzić diagnozę, wykluczyć inne śródczaszkowe nieprawidłowości i w pełni ocenić deformację. Badanie trójwymiarowe może bardzo wyraźnie pokazać kształt czaszki. Może również pomóc w planowaniu przedoperacyjnym. Rozpoznana kraniostenoza musi być odróżniona od zespołu, który jako jeden ze swoich elementów posiada kraniostenozę. Ściśle określona diagnoza jest bardzo istotnym punktem początkowym przy planowaniu leczenia. Etiologia: Chociaż charakter embrionalnego czaszkowo-twarzowego rozwoju został już dobrze zdefiniowany poprzez obszerne badania to niewiele wiadomo o przyczynach powstawania wielu czaszkowo-twarzowych nieprawidłowości. Istnieją poważne dowody na to iż kraniostenoza ma podłoże genetyczne. Tendencja do dziedziczenia lub historia rodzinna były wspomniane w literaturze w wielu przypadkach choroby. Jednak większość przypadków kraniostenozy zazwyczaj występuje sporadycznie z nieznanych przyczyn. Analiza Zespołowa: Pacjenci dotknięci kraniostenozą muszą być przeanalizowani i leczeni w uznanym centrum, w którym pracuje się metodą zespołową. W naszym zespole posiadamy fachowców z wielu dziedzin. Pomaga to w udostępnieniu pacjentom i ich rodzinom wszechstronnej opieki, która niezbędna jest do odpowiedniej analizy i leczenia. Członkowie zespołu zajmującego się nieprawidłowościami czaszkowo-twarzowymi pracują razem by zapewnić pacjentom skoordynowane leczenie, jak również zaspokoić ich potrzeby zarówno fizyczne jak i psychospołeczne. Zespół łączy ekspertyzy każdego specjalisty co pozwala na wszechstronną opiekę, która nie byłaby możliwa w przypadku pracy tylko jednego specjalisty. Lekarz pierwszego kontaktu lub pediatra odgrywa ogromną rolę we wczesnej diagnozie, która jest niezbędna by leczenie miało pozytywne skutki. Leczenie Chirurgiczne: W leczeniu noworodków u których rozpoznano kraniostenozę nastąpił ogromny postęp spowodowany zastosowaniem chirurgii czaszkowo-rdzeniowej. W przeszłości w leczeniu polegającym na usuwaniu części czaszki usuwano tylko zrośnięty szew co dawało nieprzewidywalne rezultaty. Takie procedury często powodowały deformację czaszki i twarzy, które trudno skorygować u starszego dziecka. Obecnie chirurgiczne leczenie wymaga pracy zespołowej. Łączy się ekspertyzę neurochirurga i chirurga czaszkowo-twarzowego. Celem operacji jest ustalenie normalnego konturu brwi, czoła i czaszki, jak również umożliwienie normalnego wzrostu mózgu z uwolnieniem synostozy. Moment operacji jest zależny od tego w jakim wieku dokonano diagnozy odesłano dziecko do specjalisty. Nasze doświadczenie pokazuje iż najlepsze rezultaty daje operacja chirurgiczna przeprowadzona w wieku między 4 a 8 miesiącem życia noworodka. Ten okres życia ma dla chirurga kilka zalet: 1.przemodelowanie jest łatwiejsze gdyż kości są bardzo giętkie; 2.nagły wzrost mózgu pomaga w przemodelowaniu kości; 3.uszkodzenia kości goją się bardzo szybko. Wczesna korekta zapobiega dalszej deformacji, której powodem są zablokowane, zrośnięte szwy. Dlatego też kluczowa jest wczesna diagnoza i odesłanie do centrum czaszkowo-twarzowego. Doradzamy obszerne uwolnienie zrośniętego szwu, zupełne przekształcenie linii brwi, oczodołów i czaszki koniecznie pomiędzy 4 a 8 miesiącem życia. U starszych pacjentów potrzebna będzie zmiana planu ponieważ kość jest bardziej twarda a wzrost czaszki jest wolniejszy. Ponadto u starszych pacjentów rekonstrukcja drugorzędnych deformacji twarzy może być konieczna. W przypadku gdy w trakcie lub po operacji potrzebna jest transfuzja krwi rodzice pacjenta proszeni są o wyznaczenie dawcy krwi. Ponadto należy unikać aspiryny i innych leków skutkujących wydłużeniem czasu krzepnięcia krwi. TERMINOLOGIA ZWIAZANA Z KANOSYNTOZIĄ ZROŚNIĘTE SZWY NAZWA OPIS Strzałkowo Łódkogłowie Czaszka w kształcie łódki Metopicznie Trójkątnogłowie Trójkątna czaszka Jednostronnie wieńcowo Skośnogłowie Czaszka asymetryczna Dwuwieńcowo Krótkogłowie Krótka czaszka Lambdoidalnie Skośnogłowie Czaszka asymetryczna |  Wielostronne linie szwów przedstawione na czaszce noworodka |
Trójwymiarowy skan Stenozy Strzałkowej Łódkogłowie  | | Przed operacją | Po operacji |  |  | Przed operacją | Po operacji |
SYNOSTOZA STRZAŁKOWA
Przedwczesne zamknięcie szwu strzałkowego, wzdłużny szew w górnej części głowy, zatrzymuje wzrost w linii bocznej dając efekt wąskiej głowy. Występuje wyrównawczy przednio-tylny wzrost z wydłużeniem czaszki i uwypukleniem przedniej i tylnej części głowy. Taka deformacja określana jest jako łódkogłowie ze względu na charakterystyczny kształt czaszki. Synostozia szwu strzałkowego jest najczęstszym typem kraniostenozy. W Ameryce północnej jest to 50-60% wszystkich pacjentów z kraniostenozą. Noworodki z synostozią strzałkową posiadają normalną inteligencję. W synostozie strzałkowej lub łódkogłowiu najczęściej dokonujemy całkowitego przekształcenia czaszki. W tego typu synostozie czoło i tył czaszki są zazwyczaj uwypuklone, a czaszka jest zbyt wąska. Przedni, tylny i boczny płat zostają usunięte i przekształcone aż do uzyskania normalnego kształtu. Czoło i potylica zostają przechylone do tyłu i cały przednio-tylny rozmiar czaszki się zmniejsza. Przekształcone kości są podtrzymywane w odpowiedniej pozycji przy pomocy drutów i/lub mikropłatów. Niektóre przerwy pomiędzy kośćmi pozostają bez asekuracji by uniknąć ograniczenia wzrostu. Opona twarda, czy też zewnętrzna osłona mózgu, może być sfałdowana w przedniej części by zmniejszyć wzniesienie. Cięcia nazywane klepkami bednarskimi (barrel stave) są wykonywane w bocznej części kości u podstawy czaszki by umożliwić większe boczne wybrzuszenie czaszki, zwiększając szerokość poprzeczną. Taka procedura daje pewniejsze rezultaty i natychmiastowe polepszenie kształtu czaszki. SYNOSTOZA METOPICZNA Trójkątnogłowie Śródoperacyjne zdjęcie czoła w kaształcie trójkąta (po lewej) i brwi (po prawej)  |  | Przed operacją | Po operacji |
Szew metopiczny biegnie wzdłuż linii środkowej czoła. Przedwczesne zrośnięcie tego szwu sprawia, że czoło ma kształt trójkątny co nazywane jest trójkątnogłowiem. Kościsty grzbiet da się zazwyczaj wyczuć od grzbietu nosa do górnej części czoła. Ten wczesny zrost powoduje powstanie widocznej linii środkowej z bocznym cofaniem się brwi. Patrząc na pacjenta z przodu można zauważyć hipoteloryzm ok czyli zbyt mały odstęp między oczodołami. Zakres występowania synostozy metopicznej w większości przypadków kraniostenozy wynosi 5-10%. Deformację można zazwyczaj rozpoznać przy narodzeniu, jednak stan anomalii może się różnić. Naszym zdaniem najlepszym momentem na dokonanie korekty deformacji jest okres pomiędzy 4 a 8 miesiącem życia. Obecnie leczenie chirurgiczne polega na przemodelowaniu przedniej kości i posunięciu naprzód oczodołu supralateralnego (powyżej bocznego). Trójkątny kształt czoła zostaje usunięty i przywrócony do odpowiedniego kształtu lub też zastępuje się tą kość inną wyjętą z innego miejsca. Cała koścista poprzeczka znajdująca się nad oczodołami zostaje usunięta i przekształcona z przesunięciem naprzód oczodołu supralateralnego w celu odzyskania normalnego zarysu brwi. Mikropłaty używane są by zabezpieczyć przednią poprzeczkę kości twarzy i w ten sposób podtrzymać jej normalny zarys. JEDNOSTRONNA WIEŃCOWA SYNOSTOZA Przedwczesne zrośnięcie jednego z wieńcowych szwów powoduje powstanie asymetrycznego czoła i brwi. Po stronie dotkniętej deformacją czoło jest spłaszczone i cofnięte a brew i krawędź nad oczodołami są podniesione i również cofnięte. Po drugiej stronie czoła może pojawić się wyrównawcze uwypuklenie lub zgrubienie. W rezultacie mamy do czynienia z bardzo asymetryczną deformacją, którą nazywa się skośnogłowiem. Technicznie rzecz ujmując skośnogłowiem nazywa się każdy rodzaj asymetrycznej deformacji czaszki. Jednak wielu autorów używa tego terminu jako synonimu jednostronnej synostozy wieńcowej. Zakres występowania jednostronnej synostozy wieńcowej w większości przypadków kraniostenozy wynosi 10-20%. Bez odpowiedniego leczenia ten typ synostozy może powodować poważne deformacje czoła, oczodołu i nosa, które pogarszają się w trakcie wzrostu. W leczeniu skośnogłowia powinno się zastosować sposób obustronny czyli należy przemodelować całe czoło i brew. Najlepszym momentem na wykonanie operacji jest okres między 4 a 8 miesiącem życia. Obecnie leczenie chirurgiczne polega na obszernej kraniektomii (wycięciu części czaszki) bikoronalnej z obustronną rekonstrukcją przedniej kości. Poprzeczka nad oczodołami zostaje usunięta, przekształcona i wyprostowana. Poprzeczka nad oczodołami, po stronie dotkniętej deformacją, jest przesunięta, obniżona i umocowana sztywno w pozycji do twarzy. Następnie zrekonstruowane czoło jest umocowane do poprzeczki nad oczodołami. Leczenie obustronne daje efekt symetrycznego czoła i brwi w przeciwieństwie do leczenia jednostronnego.  Skośnogłowie  |  | Przed operacją | Po operacji |  |  | Przed operacją | Po operacji |
SYNOSTOZIA DWUWIEŃCOWA Dwuwieńcowe zrośnięcie daje efekt płaskiego, cofniętego czoła ze zwiększoną wysokością czaszki. Taki stan jest również nazywany krótkogłowiem ze względu na krótką przednio-tylną średnicę. Z powodu tego skrócenia występuje wyrównawcze uwypuklenie poprzecznej średnicy lub szerokości czaszki. Brew jest zazwyczaj wklęsła i podniesiona, a deformacja jest symetryczna. Zakres występowania synostozy dwuwieńcowej inaczej zwanej krótkogłowiem w większości przypadków kraniostenozy wynosi 10-20%. Może to być odosobniony przypadek lub część bardziej skomplikowanego syndromu twarzowego cofnięcia takiego jak syndrom Aperta lub Crouzona. Leczenie chirurgiczne polega na obszernej dwuwieńcowej kraniektomii oraz rekonstrukcji czoła. Poprzeczka nad oczodołami lub brew są przekształcone i posunięte do przodu razem z czołem. Przekształcone czoło i brew są sztywno umocowane do nosa i bocznych oczodołów przy pomocy mikropłatów. Jeżeli wysokość jest nadmierna w stosunku do czaszki to przeprowadza się kompletne przemodelowanie sklepienia czaszki co powoduje obniżenie wysokości czaszki. SKOŚNOGŁOWIE TYLNE 

|  |
| Przedoperacyjne zdjęcie lewej części | Pooperacyjny rezultat po przemodelowaniu tylnej części czaszki | Pooperacyjny rezultat po przemodelowaniu tylnej części czaszki |  |
|
| Przed operacją | Po operacji | Po operacji |
Przez ostatnich kilka lat nastąpił znaczny wzrost ilości noworodków kierowanych na badania z powodu deformacji potylicznych. Wzrost ilości występowania tylnej deformacji czaszki wydaje się mieć związek z zaleceniem Amerykańskiej Akademii Pediatrii, która w 1992 roku rekomendowała by noworodki spały leżąc na wznak co pomagało uniknąć Syndromu Śmierci Łóżeczkowej. Deformacje potyliczne mogą być podzielone na synostozę lambdoidalną i deformacyjną lub na skośnogłowie pozycjonalne. Struktura lambdionalna jest strukturą stanowiącą parę, która w symetryczny sposób przecina poprzecznie tylną część czaszki. Przedwczesne zrastanie lub synostoza szwu zdarza się rzadko ale może wystąpić jednostronnie lub dwustronnie. W przypadku jednostronnej synostozie tylnia część czaszki jest spłaszczona po odpowiedniej stronie. Przesunięcie ucha z wyrównawczymi zmianami czaszki mogą się pojawić w ciężkich przypadkach. Dwustronna synostoza jest opisywana jako stan, w którym występuje rozległe spłaszczenie w tylnej części czaszki i wzmożony wzrost pionowy by umożliwić powiększanie się mózgu. W łagodnych przypadkach zdeformowane miejsce pokrywa się włosami i interwencja chirurgiczna nie jest konieczna. Kiedy mamy do czynienia z poważnym spłaszczeniem lub asymetrią polecamy uwolnienie zrośniętych szwów i przemodelowanie tylnej części czaszki. Leczenie chirurgiczne polega na rozległej kraniektomii tylnej części czaszki oraz przemodelowaniu obydwu części potylicy i tyłu lub też przesunięcie do przodu dotkniętej strony. Należy odróżnić synostozę lambdoidalną od skośnogłowia potylicznego bez synostozy. Większość pacjentów skierowanych do naszego centrum z powodu deformacji tylnej części czaszki cierpią na deformacyjne lub pozycyjne skośnogłowie. W przypadku tych niemowlaków czaszka ma zły kształt z powodu powtarzającego się ucisku na to samo miejsce a nie z powodu przedwczesnego zrośnięcia się szwu lambdoidalnego. Pozycyjne skośnogłowie zazwyczaj leczy się bez interwencji chirurgicznej. Kiedy tylko zmienia się sposób spania niemowlaka i spędza on więcej czasu nie śpiąc, normalny rozwój mózgu powoduje przekształcenie tylnej części czaszki. Niektóre centra zalecają używanie kasku, który pomaga przywrócić odpowiedni kształt głowy w przeciągu kilku miesięcy. Jednakże w przypadku gdy deformacja tylnej części czaszki postępuje lub jest poważna radzimy zastosowanie chirurgicznego przemodelowania, jak w opisie wyżej, nawet jeśli nie występuje prawdziwa synostozia. DYSOTOZIA CZASZKOWO-TWARZOWA (nieprawidłowe kostnienie - dysosotosis) ewnt dysostoza? 
Krótkogłowie  |  | Śródoperacyjny widok bocznej części czaszki przed przemodelowaniem | Śródoperacyjny widok bocznej części czaszki po przemodelowaniu | |  | Przed operacją | Po operacji |
Dysotoza czaszkowo-twarzowa (choroby Crauzona i Aperta) jest opisywana jako kraniostenoza z dysmorphia (nieprawidłowość morfologiczna w rozwoju) czaszkową i deformacjami twarzowymi (stąd termin dysotozia czaszkowo-twarzowa). |